Foto:

Column: De held van Stedin

In mijn gang hangt een slimme meter. Maar eigenlijk is-ie dom, want hij werkt niet, stelt Mariëlle van der Lee deze week in haar column. Uiteindelijk heb ik een date met Stedin: een man kom het maken. Hij duikt direct in mijn meterkast en begint dingen te controleren, dingen uit te zetten en dingen te vervangen. Ofzo. Eigenlijk heb ik geen idee wat hij doet. Hij legt het wel uit, maar ik zie alleen zijn rechterhand. Er is een grote spin op getatoeëerd. Overigens begrijp ik ook niet wat hij zegt als ik me wel op de inhoud concentreer. Ik weet nog net hoe de meterkast open moet, maar daar houdt het wel mee op. En dat had ik nu niet eens hoeven doen. De man kletst honderduit.

Ik hoop dat hij niet terug hoeft te komen

Over zijn werk, zijn taken, de tablet waarop hij zoveel administratie moet bijhouden dat dat meer tijd kost dan het daadwerkelijke vervangen van de meter. Het is best gezellig. Na twintig minuten is hij klaar. Of hij nog even gebruik mag maken van het toilet? 'Ja tuurlijk, daar', wijs ik hem. 'O gatverdamme', zeg ik er direct achteraan. Naast de deur van het toilet loopt een kleine zwarte spin. Klein ja. Maar ik vind spinnen niet fijn. De man lacht. "Je kunt hem toch pakken en buiten zetten?" vraagt hij onnozel. "Ik zet de stofzuiger erop", reageer ik fel. Maar de man vindt dat zielig. "Haal hem gerust weg", zeg ik en ik reik hem op zijn verzoek een doos tissues aan. Natuurlijk wel op zo'n manier dat mijn lichaam zo ver mogelijk bij de spin vandaan is. De man pakt een tissue, zet de spin erop en loopt ermee naar buiten. Dag spin. Opzouten. Man plast en gaat weg, op naar de volgende verkeerd geplaatste meter. Hij geeft me een hand. Er gaat een rilling door me heen. De man is mijn held, hij redde me van een spin…maar ik raak nu zijn tatoeage aan en dat vind ik iets minder. Hopelijk werkt de slimme meter nu goed en hoeft mijn held niet meer terug te komen.

Meer berichten