Foto: Marielle van der Lee

Ark van Noach

Drie jaar. Zo lang al ligt de Ark van Noach in de stormpolder in Krimpen aan den IJssel te niksen. Al sinds de komst van het ding in 2012 hoop ik er een keer voet binnen te zetten. In Dordrecht lag-ie destijds. Vier jaar later voer hij tot mijn grote blijheid naar mijn geboortedorp, maar dat had ie net zo goed niet hoeven doen. De hele wereld wil de gigantische replica hebben, Krimpen heeft 't – en doet er niks mee.

Een onmenselijke klus

Het immens grote ding is niet te missen als je erlangs komt. Maar een kijkje van binnen nemen is onmogelijk. De giraffe bovenop kijkt vriendelijk op ons neer. Maar zijn uitzicht én het onze is binnenkort verleden tijd, want de ark gaat verhuizen. Naar Israël nota bene. Dan kan ik dus wel fluiten naar een bezoekje aan die gigantische boot vol dieren terwijl het me zo fantastisch lijkt. Want die verhuizing is pas volgend voorjaar, maar zelfs een opening tot die tijd is blijkbaar geen optie. Een gemiste kans. Want er is al zoveel te doen in Krimpen, nietwaar? De reden is onduidelijk. Er is van alles gespeculeerd over vergunningen die al dan niet zouden zijn aangevraagd, over aanpassingen die al dan niet onbetaalbaar zouden zijn, over veiligheid en vooronderzoeken. Ik begrijp er niks van. Ik zal wel een simpele ziel zijn, maar ik denk ook dat het leven niet zo ingewikkeld gemaakt hoeft te worden. We hebben een prachtig initiatief binnen handbereik, waar we niks van zien vanwege waarschijnlijk tenenkrommende bureaucratie. De replica van de Ark van Noach is uniek. Iedereen kent het verhaal uit de Bijbel, of je er nu in gelooft of niet. En het verhaal is prachtig, bijzonder, intrigerend. Het moet een onmenselijke klus zijn geweest om die ark destijds te bouwen en ook een enorme klus om die ark in de moderne tijd na te bootsen. Ik ben zo nieuwsgierig hoe het eruit ziet. Hoe is de ark vormgegeven? Welke dieren zijn er te zien? We zullen het nooit weten.

Meer berichten