Foto:

Column Mariëlle van der Lee: Op tijd

  Column

Krimpen aan den IJssel - Ik heb genoeg talenten, maar op tijd komen is er daar helaas niet één van. Als ik weer eens ergens te laat ben dan zeg ik altijd maar dat ik ándere talenten heb, wat natuurlijk ook zo is maar dit is gewoon een vervelende eigenschap en dat weet ik best. Op tijd komen gaat niet automatisch goed bij mij en daar ben ik niet trots op. Ik heb thuis altijd zoveel te doen dat ik ook geen kostbare minuten wil verspillen, ik wil zoveel mogelijk uit het leven halen en wachten is daartoe niet de manier. Dus dat voorkom ik dan onbewust gewoon. Ik was ook eens te laat bij een sollicitatiegesprek, maar ik werd wel aangenomen. Ik was zelfs te laat op mijn eerste werkdag bij mijn allereerste echte baan, maar ik mocht toch blijven, al was het dan wat ongemakkelijk. Nu begint de tijd van het autokrabben, de tijd waarin ik meestal vaak nog later dan te laat ben. De eerste keer na de nachtvorst, vorige week, was dat al direct zo. Een minuut of 10 leek me voldoende om eerder weg te gaan, maar het ijs was zo stroef, mijn ruitenondooispray werkte niet meer en de ramen besloegen toen ik klaar was met krabben en instapte. De auto had maar wat moeite om op te starten – wat natuurlijk begrijpelijk is – en zelfs de deuren wilden eigenlijk niet open. Dus ik was weer te laat op mijn afspraak. Die baan en die sollicitatie zijn respectievelijk 12 en 8 jaar geleden en ik heb er blijkbaar nog steeds niks van geleerd. Het is wennen aan de kou en wennen aan de tijd die het kost om je aan te kleden. Want wat een mens in de winter wel niet nodig heeft: een extra vest, een sjaal, een muts. Om je na het op slot draaien van de deur te realiseren dat je handschoenen ook mee moeten. Maar dit seizoen heeft ook een voordeel: het maakt de Krimpenerwaard op haar mooist, zo'n witte laag nachtvorst. Als ik maar niet te lang sta weg te dromen bij zo'n uitzicht, want dan ben ik wéér te laat. Gelukkig heb ik andere talenten.

Meer berichten