Ik zelf met mijn moeder en hond
Ik zelf met mijn moeder en hond (Foto: Kitty Johansen)

Ken je mij?? Ik sterf nog liever als een hond...

  Ingezonden

Regio - Auteur Kitty Johansen uit Cabauw zal 14 december a.s. om 14.00 u. een boekpresentatie houden in De Manebrug, Rolafweg 50 in Lopik. Ze stuurde daarover dit ingezonden bericht.

Met trots presenteer ik de moeilijkste boeken die ik ooit heb geschreven n.l.

'Ken je mij??' is de biografie van de in Lopik woonachtige Martien Hunnik, in 1984 onschuldig veroordeeld voor de moord op Platenproducer Bart van de Laar, bekend als 'De Hilversumse Showbizzmoord'.

Martinus Thijs Hunnik strijdt 34 lange jaren voor eerherstel. Een strijd die eigenlijk al begon in zijn vroege jeugdjaren, wanneer hij op 15-jarige leeftijd al moet vechten voor zijn eigen levensonderhoud, door een geaardheid die in die tijd nog een absoluut taboe was. Doordat de realiteit voor hem niet te behappen is en hunkert naar geborgenheid en echte liefde, creëert hij zijn eigen fantasiewereld.

Na verloop van tijd gaan fantasie en werkelijkheid als een web door elkaar heen lopen en lijdt hij aan psychoses, waardoor hij onbedoeld en onbewust verdachte wordt in de 'Hilversumse Showbizzmoord'.

Als zijn 9 maanden oude dochtertje komt te overlijden, doet hij haar de belofte zijn naam te zuiveren. Na jaren vechten voor eerherstel, neemt hij contact op met advocaat Geert Jan Knoops, die zich samen met zijn team van het Innocence Project, inzet voor zijn weg naar vrijheid!

Martinus Thijs Hunnik is nu 59 jaar. Zijn naam gezuiverd van alle blaam. De belofte aan zijn dochtertje heeft hij ingelost. Zijn vrijheid is een feit!

Dit boek heb ik alleen kunnen schrijven door in zíjn huid te kruipen... Uren keek ik in zijn donkere ogen, waarin verdriet, machteloosheid, woede, ontroering en strijdvaardigheid elkaar afwisselden. Zijn jeugd waarin hij kind hoorde te zijn, maar werd overgeleverd aan de straat... Waardoor hij psychisch in de knoop kwam, in de schemerwereld waarin hij moest overleven... Door een dwangbekentenis veroordeeld worden tot 2 jaar gevangenisstraf en 6 jaar TBS... waar hij 1,5 jaar op de isoleerafdeling terecht kwam, doordat hij daar vertelde géén moordenaar te zijn... Zijn moeder die stierf een maand vóór zijn vrijlating... Bij haar graf zijn longen uit zijn lijf huilde en schreeuwde, om een dag later in het ziekenhuis opgenomen te worden met een klaplong...

Het meest onvoorstelbare is dat niemand je gelooft... Je familie neemt afstand... Vrienden verdwijnen... Want; waar rook is, is toch vuur...? En rechters maken toch geen fouten...? Het achterhouden van bewijsmateriaal... De tunnelvisie van het Rechercheteam... Alleen op de wereld staan... 385 sollicitaties doen en afgewezen worden op je eerlijkheid dat je een verleden hebt met Justitie... En dan... eindelijk lijkt het geluk je weer toe te lachen... en verlies je je dochtertje...

Dit verhaal heeft mij tot op het bot geraakt... Terwijl zíjn ogen glazig stonden van verdriet, ontsnapten ze mij... Hij, die ik leerde kennen als een mensenvriend... Iemand die altijd onbaatzuchtig klaarstaat voor anderen... Nooit iemand in de kou laat staan... Er voor me was toen mijn vader overleed... Er voor me was toen mijn moeder overleed... Er voor me was toen mijn echtgenoot overleed...

Mijn inmiddels dierbare vriend, die ondanks alle psychische en fysieke klachten door zijn strijd van 34 lange jaren, in de langstlopende gerechtelijke dwaling ooit... verdient mijn inziens geen verachting, maar een Koninklijk lintje!

Mijn vierde boek 'Ik sterf nog liever als een hond' is mijn eigen verhaal, over de dood van mijn vader, moeder, echtgenoot en dierbare hond... Ik geef hierin mijn eigen visie over de dood. Dat de dood nog steeds iets angstaanjagends is, probeer ik om te buigen naar iets dat daadwerkelijk bij het leven hoort. Ik trek de vergelijking over de manier waaróp en wannéér iemand sterft.

Niemand kan zijn of haar dierbaren missen! Nóóit!!

Toch zie ik de dood als een verlossing... van pijn... verdriet... verlies... Door ervaring wijzer, gun ik een ieder die klaar is met zijn of haar leven, die verlossing. Ieder mens zou mijn inziens, zeggenschap moeten hebben over zijn of haar eigen leven en zijn of haar eigen dood. Hoe zwaar het verlies ook is, troost komt voort uit de wetenschap dat zij nog steeds dicht bij me zijn...

Hier het voorwoord uit mijn boek, dat allesomvattend mijn visie weergeeft:

Niets in het leven is zeker...                                                 Alleen de dood is zeker...                                                 Het leven wordt omarmd...                                                 De dood wordt gevreesd...                                                 De dood lijkt het ergste dat er bestaat...                                Een chirurg vecht voor een leven...                                 Dierbaren smeken voor genezing...                                 In welke vorm dan ook...                                                        Al moet iemand voor de rest van het leven worden gevoerd...                                                                         Lepeltje voor lepeltje...                                                         Als een hulpeloos kind...                                                        Ik zie het nóg voor me...                                                        De oude vrouw, half zittend, half hangend...                        Weet niet meer dat ze leeft...                                                Dat weten alleen diegenen die voor haar zorgen...         Ik zie de vrouw van 100 jaar...                                         Huilend in haar nachtjapon...                                                Waarom brengt niemand mij naar bed...?                         vraagt ze voor de zevende keer...                                        terwijl ze al zes keer naar bed is gebracht...                        Overdag vloeien de tranen onophoudelijk...                         Excuseert zich...                                                                 Moet blij zijn hè?                                                                 Het is toch Kerstmis?                                                         Ik mag niet huilen...                                                         Maar ik ben zo verdrietig...                                                 Ze legt haar hoofd op tafel en snikt vanuit haar tenen...        Ik zie mam's buurman op de gang... De lieverd...                 Verdrietig over de dood van zijn vrouw...                                Ik buig naar hem over en leg mijn hand op zijn tengere schouder...                                                                         Ik voel het brok in mijn keel als ik zijn tranen zie...                Ben ik een moordenaar als ik hem in gedachten een plekje wens...                                                                                 naast haar in de hemel...?

Meer berichten




Shopbox